ICAR

2009-11-16T15:00:00.003+03:30

دیشب با یکی از رفقا (که ده سالی از من بزرگتره) داشتیم در مورد اینکه آدم کجاها باید اگه اعتراض داشت حرفش رو بزنه و کجاها باید بی‏خیالی طی کنه صحبت می‏کردیم. اون می‏گفت که تجربه زندگی بهش نشون داده که خیلی جاها باید بی‏خیالی طی کنه وگرنه هزینه‏ای که باید بپردازه بیشتر از نفعیه که می‏بره. برای مثال چند تا از موقعیت‏ها که به نظرش شامل این حرف می‏شد اینا بودن: اگه کسی توی صف تاکسی نوبتت رو بگیره، اگه بقال به جای پول خرد آدامس و بیسکوئیت و اینا بهت بده، و اگه ازت کرایه اضافه بگیرن.
البته بعد از یه خرده بحث کردن گفت که باید توی هر موقعیت بشینی حساب هزینه و منفعت رو بکنی و ببینی می‏ارزه کاری بکنی یا نه، و تشخیصش هم با خودته! تا اینجاش که عملا هیچ چیز خاصی توی حرفش نبود. به نظر میاد هم من، هم همه آدمای دیگه، چه به صورت آگاهانه و چه به صورت نیمه آگاهانه توی موقعیتایی که حس می‏کنن حقشون خورده شده با خودشون حساب کتاب می‏کنن که آیا می‏ارزه که اعتراض کنن یا نه. بعد هم تصمیم می‏گیرن که آیا اعتراض کنن یا بی‏خیالی طی کنن. من فقط یه فرق از این بابت بین آدمای مختلف به ذهنم می‏رسه که اونم آستانه تحملشون در این باره‏س. از این جنبه اگه بخوایم حرف این دوستم رو تفسیر کنیم شاید بشه گفت منظورش این بوده که آستانه‏ت رو ببر بالا! دلیل توصیه‏ش هم همون حساب هزینه و منفعت بود که گفتم.
من هم دوست دارم آستانه‏م رو ببرم بالا، چون می‏بینم که اگه بخوام هر بار که یکی نوبت رو توی صفای جورواجور رعایت نمی‏کنه، یا کرایه اضافه ازم می‏گیره، یا حقم رو به هر روشی که ممکنه می‏خوره اعتراض کنم، با فرض اینکه درصد بزرگی از این اعتراض کردنا فورا و بدون سروصدا نتیجه بده، همون درصد کوچیکی هم که به جروبحث و احیانا دعوا مرافعه ختم می‏شه کافیه که برای چند ساعت، یا شایدم چند روز، [...] بزنه تو احوالات آدم.
اما کاش به این راحتی بود. وقتی چیزی نگی شاید جلوی یه جروبحث و دعوای اعصاب خرد کن گرفته بشه، ولی بعدش خودت هی به خودت غر می‏زنی که برای چی فلان جا بی‏خیال قضیه شدم؟ برای چی شاکی نشدم و یه چیزی نگفتم؟ به نظر من برای اینکه آدم بتونه توی موقعیت‏هایی که بالا گفتم بی‏خیالی طی کنه باید خییییلی راحت و بی‏خیال باشه. اصلا نمی‏دونم چه کلمه‏ای رو به کار ببرم. من اسمش رو میذارم کالیبر روحی! باید کالیبر روحیت به اندازه‏ای بزرگ باشه که چیزای اعصاب خردکنی با این سایز بتونه ازش به راحتی رد بشه! بدون اینکه روحت رو بخراشه... (چه زیبا شد... حال کردم) :)
آهان! یه مسئله‏ای هم هست، بزرگ شدن این کالیبر روحی هم تا یه حدی توجیه داره به نظرم. از یه حدی که بزرگتربشه دیگه آدم می‏ره تو مایه‏های سیب زمینی و اینا. اصلا یه نکته خیلی مهم توی بحث ما هم همین بود. اینکه اون حد و مرزه کجاس؟ که جوابش این شد که نمی‏شه همینجوری گفت و بر اساس تک تک موقعیت‏ها باید قضاوت کرد و نظر داد.
حالا که فکر می‏کنم می‏بینم چه خوب می‏شد عوض الان که کالیبر روحیم پایینه و یه کالیبر دیگه‏م بالاس، برعکسش اتفاق میافتاد. چی می...شد اگه می‏شد!

2009-11-11T00:05:00.002+03:30

فرض کنید اطرفیانتون به چیزی (یا چیزهایی) معتقد باشن که به نظر شما نادرسته. منظورم هم از اعتقاد، چیزای اساسی در سطح اعتقادات مذهبی و این چیزهاس. یعنی مواردی که راه و روش زندگی آدم رو اساسا تحت تاثیر قرار می‏ده. وقتی اینطور باشه قاعدتا آدم باید دست به کار بشه و طرفش رو نسبت به نادرستی اعتقادش واقف کنه. البته ممکنه به موازات این تلاش، سعیمون قانع کردن طرف به پذیرفتن اعتقاد ما به عنوان "اعتقاد درست" باشه. حالا من این تکه دوم ماجرا رو کنار میذارم و منظور بحثم قسمت اول کاره.
فرض کنیم که احتمال موفقیتمون هم زیاد باشه. یعنی حتی با طرح چند تا نکته و زیر سوال بردن اعتقادات طرف، باعث بشیم به فکر فرو بره و نهایتا به این نتیجه برسه که اعتقاد یا اعتقاداتی که تا الان داشته نادرست بوده. همین جا توقف می‏کنیم! حالا سوال اینه: آیا ما با این کارمون به اون فرد خوبی کردیم؟ قطعا اولش جواب این سوال توی ذهن ما مثبت بوده که چنین کاری کردیم، ولی اینم در نظر بگیریم که بعد از اینکه اعتقادات یه نفر و ازش گرفتیم اون وقت چی؟ اگه اون بابا شاکی بشه که "من همون طوری که بودم خوش بودم" چی؟ اگه واقعا نیازمند یه چیزی باشه که بهش معتقد باشه و ما نتونیم جایگزینی براش داشته باشیم چی؟ با این وجود هم باز باید بیدارش کنیم و از ندونستن نجاتش بدیم؟
سوال رو مجددا به یه بیان دیگه می‏گم. اگه به نظر ما اعتقادات یه نفر نادرست و ناروا باشن، و بدونیم که می‏تونیم طرف رو به اشتباه و گمراهیش واقف کنیم، آیا با همین دو دلیل اجازه داریم که نقش ارشاد کننده بازی کنیم؟

2009-11-06T21:35:00.004+03:30

سال اول فوق لیسانس (مدیریت)، برای درس م.د.ی.ر.ی.ت م.ن.اب.ع ا.ن.س.ا.ن.ی یه کتاب باید می‏خوندیم که اسمش یادم نیست. اما مضمون کلیش این بود که به جای اینکه به فکر تغییر دادن آدم‏ها باشیم و سعی کنیم اونا رو به شکلی دربیاریم که دلمون می‏خواد و برای کاری که می‏خوایم مناسبه، باید همون طوری که هستن بپذیریمشون و سعی کنیم جایی رو براشون پیدا کنیم که همون طوری که هستند توش می‏تونن موفق باشن. اون موقع که داشتم کتاب رو می‏خوندم به دو دلیل خیلی کاری به کار پیام کتاب نداشتم. یکی اینکه لجم از دست استاده درومده بود، چون مجبورمون کرده بود به عنوان تکلیف کتابای ترجمه‏ای صد من یه غاز انتشاراتش رو بخریم و بخونیم. دوم هم اینکه معمولا وقتی کاری برام تکلیف باشه انجامش خیلی بهم حال نمی‏ده.
الان دیگه چند وقتیه که در مورد خودم به همون نتیجه‏ای رسیدم که اون کتاب گفته بود. یعنی تلاش برای تغییر دادن خودم خیلی نمی‏تونه نتیجه بخش باشه، و چون از روی تجربه به این نتیجه رسیدم، خیلی نمی‏تونم به درستیش شک کنم. البته حتما این نتیجه گیری یه استثناهایی هم می‏تونه داشته باشه. حالا این نتیجه‏گیری در مورد خودم باعث شده از بعضی جهات کارم آسون بشه. حالا می‏گم چرا. مثلا، من همیشه عادت داشتم هر از گاهی بشینم و با خودم فکر کنم که چقدر آدم نامرتب، بی برنامه، بی نظم، و بی "خیلی چیزای دیگه"ای هستم. معمولا هم عامل این نشستن و فکر کردن یه فیلم، یه برنامه توی تلویزیون، یه کتاب، یه نوشته توی یه مجله و از این جور چیزا بود. خلاصه اینکه این تفکرات و تعمقات نتیجش این بود که من "تصمیم کبری" می‏گرفتم که آدم بشم همه چیزایی باشم که تا اون موقع نبودم، و همه چیزایی نباشم که تا اون موقع بودم. برای شروع هم اول چند برگ کاغذ میاوردم و یه برنامه ریزی اساسی برای تک تک دقایق زندگیم از اون به بعد می‏کردم. بعد هم پا می‏شدم و اتاقم رو حسابی جمع و جور و ترتمیز می‏کردم. اگه خیلی جوگیر بودم حتی جاروبرقی هم می‏کشیدم!! تا برای یه شروع دوباره، و البته متفاوت، آماده بشم...
اما حالا چی؟ بر اساس همون استنتاج طلایی که اول گفتم، هر چیز برانگیزاننده و بیدار کننده و ... که بببینم، بخونم، یا بشنوم، باعث می‏شه بگم ها... اینطوری هم خوبه ها!... و همین! دیگه نه از برنامه ریزی بیهوده خبری هست، نه از جمع و جور کردن و مرتب کردن اتاق!
فقط اگه می‏تونستم پیدا کنم که به چه دردی می‏خورم دیگه همه چیز عالی می‏شد...

2009-10-25T19:58:00.002+03:30

(اول بگم که چون حال و هوای غم و غصه و نا امیدی و هجرت و این حرفا رو توی وبلاگای بقیه زیاد می‏بینم، سعی می‏کنم اینجا خیلی اینطوری نباشه)
دیروز رفتیم امتحان ج.ی.آ.ر.ئی دادیم. وقتی جامو پیدا کردم تازه دوره راه افتادم دنبال نوک مداد نوکی! البته با این امید اومده بودم که خودشون مداد می‏دن. ولی یهو ترس برم داشت که نکنه یه وقت ندن! خلاصه یکی مرام از خودش در کرد و دو تا نوک بهم داد. من هم مدادی رو که از دوستم همون جا قرض کرده بودم بهش برگردوندم که معطل نمونه. تازه از "خودشون" هم یه مداد گرفتم.
بعد از این مقدمه به درد نخور یه نکته خیلی به درد بخور اینکه، اگه ج.ی.آ.ر.ئی کاغذی دادین، به تشرهای بلندگو راجع به اینکه توی وقت هر بخش سراغ بخش دیگه نباید برین، و همچنین تست نزدن وقتی که وقت تموم شده، اصلا توجه نکنین. یا به اصطلاح خودمونی به هیچ جاییتون نباشه. هیچ جایی. وگرنه آخر سر مثل من با مشاهده دیگرانی که واقعا و عملا به هیچ جاییشون نبوده از اینکه به یه جاییتون بوده احساس خریت می‏کنین. البته اینو بگم که من از ترس تشرهای بلندگو تیریپ صداقت و فیرپلی برنداشته بودم. کلا ذاتم اینه. ای ...
- - - - - - - - - - - - - - -
امروز از سر کار برگشتنی یه دختره توی صف تاکسی پشت سرم وایساد و توی تاکسی هم پشت سر من نشست و تا لحظه ای که پیاده بشه داشت با موبایل حرف می‏زد. او طرف خط هم ظاهرا یه پسره بود که به این دختره خیانت کرده بود و رفته بود با یه دختر دیگه، بعد داشت دل اینو به دست میاورد که بیا بازم با هم دوست باشیم، یا اگه اشتباه نکنم، می‏گفت می‏خوام هم زمان با جفتتون باشم!!
در همون حال که کلی اعصابم از عبارات تکراری دختره و اینکه مجبور بودم خصوصی ترین (و در بعضی لحظات مشمئز کننده ترین) حرفاش رو بشنوم، با خودم چند تا استدلال و استنتاج و چند تا اس دیگه در کردم که می‏خواستم بیام اینجا بنویسم. ولی بعد دیدم هر کدوم به نوعی دچار یه بایاس خفنن که اعتبارشون رو زیر سوال می‏بره. برای همین نمی‏نویسمشون. این خودسانسوری هم از نتایج میمون پایان نامه نوشتنه. حالا اینکه میمون خوبه یا بده، تفسیرش با شما. بایاسش هم پای خودتون.
- - - - - - - - - - - - - - -
راجع به همون امتحانه که بالا گفتم، یه چیز دیگه که توجه من رو خیلی جلب کرد تعداد وحشتناک شرکت کننده ‏ها بود. چه جمعیتی... خیـــــــــــــــــــــــــــــــــلی بود! زیــــــــــــــــــــــــــاد! (به کسر ز)
در مورد این هم تفسیر بی تفسیر. مگه واجبه هر چیزی رو تفسیر کنیم اصلا؟ تفسیر نکردن هم واسه خودش تمرینیه دیگه.
راستی اسم اون امتحانه رو هم برای این اینطوری نوشتم که یه وقت کسایی که دنبال منابع و اینها برای امتحان می‏گردن به اینجا هدایت نشن. وقتشون تلف می‏شه خوب!

2009-07-25T14:41:00.002+04:30

امروز صبح خبردار شدم که پدر یکی از استادای دانشکده مون توی سانحه هوایی مشهد فوت شده. بعد از روی اینترنت فهمیدم که ایشون مدیرعامل همون شرکت هواپیمایی ئی بودن که هواپیما بهش تعلق داشت. بعد هم فهمیدم که گویا خیلی هم انسان شریفی بودن و خیلی به مردم و مملکت خدمت کردن.
------------------
بعد از ظهر توی شرکت یک نفر همین خبر رو باز به من داد، و با خنده گفت که کوزه گر در کوزه افتاد!
با توجه به اینکه با پسر کسی که فوت شده آشنا هستم، و اطلاعاتی هم که راجع به خودش پیدا کردم، از این حرف همکارم ناراحت شدم، ولی به روی خودم نیاوردم. اما به این فکر کردم که اگه این آشنایی مختصر در کار نبود، باز هم قضاوتش ناراحتم می‌کرد؟
دیگه حوصله توضیح و مثال ندارم

2009-04-15T21:27:00.006+04:30

امروز با یکی از همکارا رفتیم همایش ایرانیان خارج از کشور (1). گویا امروز برای بیست نفر ثبت نام کرده بودن ولی چون مدیر عامل روز قبل رفته بود، همه همون روز رفته بودن و امروز هیشکی پایه نبود. البته بعدا فهمیدیم یه دلیل پایه نبودن ملت هم می‌تونست اطلاع رسانی رفتگان به نرفتگان باشه.

وقتی رسیدیم کلی دم در ورودی معطل شدیم که کارتامون رو بیارن. ملت کرور کرور داشتن اونجا رو ترک می‌کردن. از حرکات دهنشون (2) معلوم بود که تازه ناهار میل کردن. انگار که همه تا الان صبر کرده بودن که ناهاره رو بزنن و دِ در رو!

بعد از چند دور دور قمری زدن و پله بالا پایین کردن غرفه شرکتمون رو پیدا کردیم. توی سالنی که غرفه ما توش بود سگ پر نمی‌زد. البته تعجبی هم نداشت؛ تازه ما که دنبالش می‌گشتیم کلی زحمت کشیدیم تا پیداش کنیم. البته همون بهتر که هیشکی نمیومد، چون توی غرفه مون فقط دو تا صندلی پلاستیکی بود و دیگر هیچ. گویا روز قبل یه میز هم بوده که شبونه ترتیبش رو داده بودن!

حاصل گردش ما در اونجا چند تا نقشه و کاتالوگ و سی دی بود که البته سخت بود آدم دلشو بهشون خوش کنه. به کارگروه اقتصادی و نمی‌دونم چی چی هم سر زدیم که قبل از اینکه جا پیدا کنم و بشینم حوصلم سر رفته بود و دلم میخواست برم خونمون!

1. با اون چیز خر تو خری که من اونجا دیدم، موقع نوشتن به شک افتادم که اجلاس بود، نمایشگاه بود، نشست بود، همایش بود، همش بود، چی بود؟ مجبور شدم گوگلش کنم.

2. دیدین آدما - مخصوصا مردا - تا چند دقیقه بعد غذا خوردن چطوری سعی می‌کنن از زبونشون به عنوان نخ دندون استفاده کنن؟ (حالا لازم نکرده خودتون الان اداشو دربیارین)

توضیح عکس‌ها: غرفه جومونگه دیگه!

(این نوشته با غرض ورزی نوشته شده و مبالغه آمیز - در جهت منفی - می‌باشد)

2009-04-14T22:18:00.001+04:30

این سرما، اونم این وقت سال، دیروز واقعا من (1) رو غافلگیر کرد. عصر که از ایستگاه متروی کرج اومدم بیرون تا سوار تاکسی بشم، رسما داشتم سگ لرز (2) می‌زدم. خیلی‌های دیگه هم سگ لرز می‌زدن.

در توصیف شدت سرما همین بس که من که باید کلی نازم رو بکشن و کلی ناچار باشم و این حرفا که شاید گوشه چشمی به یه ون نشون بدم، اونم فقط و فقط صندلی جلو، دیروز با چنان اشتیاق وصف نشدنی پریدم توی یکیشون که نگو.

اینا که همه مقدمه بود. اینا رو گفتم که بعدش این دو تا رو بگم:

دوم اینکه، ... از گفتن دومی منصرف شدم.

اول اینکه، امروز صبح با اینکه هوا باز هم سرد بود (سرد که میگم یعنی آب بارونی که توی چاله چوله ها جمع شده بود یخ زده بود تا صبح) خیلی‌ها کاپشن یا لباس گرم تنشون نبود! ملاک برای جنس و مقدار لباسی که یه نفر می‌پوشه چیه؟ دمای هوا یا فصلی که توش هستیم؟!

1. معمولا می‌گم "همه رو..."، ولی خوب، از کجا معلوم که همه رو...؟

2. سگ لرز (برای من البته) وقتیه که از شدت [احساس] سرما کم می‌مونه آدم مثل سگ واق واق یا عو عو کنه. مثل دیروز من.

پ.ن. پاورقی نوشتن هم فاز می‌ده هااااا...

اجباریها

2009-03-30T01:41:00.001+04:30

بعد از یه جشن تولد اجباری از ساعت هشت نه شب تا یازده دوازده شب، اگه گفتین چی می‌چسبه؟!

ایول! عیددیدنی اجباری به صورت پذیرایی از مهمونی که دم در منتظر رسیدن شما بوده، تا ساعت یک بعد از نصفه شب!

کف دستم مو درآره اگه دروغ گفته باشم!...

مینیمال

2009-03-27T10:28:00.002+04:30

خارجکی بوس کن منو...!

(منبع: ساسی مانکن پروداکشنز)

2009-03-26T21:43:00.001+04:30

در ادامه بحث شیرین گدا و گدایی...

امروز زیر پل سیدخندان یه بابایی ازون عرض سلام و ببخشیدا بهم کرد که آدم به طرز تابلویی می‌فهمه که یارو ازین گداهای باکلاسه. خلاصه برگشتم و گفتم جون؟ امرتون؟ اونم طبق عادت مألوف صنفشون، دست دراز کرد که دست بده و رفت تو فاز حاشیه رفتن و اینکه حالت چطوره و عید شما مبارک و اینا... درست یادم نیست کی سر خر رو کج کردم و به راهم ادامه دادم.

زود قضاوت نکنینا یه وخ! چند وقت پیش توی ونک (یعنی دور میدون) یه خانومه از همین ببخشیدا زد منم در اثنای فرایند ایگنور کردن و رفتن بودم که دیدم اهه! طرف داره ساعت می‌پرسه ازم! همچین هل و دستپاچه برگشتم و ساعت رو، بعد از کلی فکر و محاسبات و این حرفا، بهش گفتم...

عید دیدنی 1

2009-03-25T13:37:00.001+04:30

عید دیدنی خیلی چیز باحالیه. بعضی وقتا باید با کسی یا کسایی بشینی که سال به دوازده ماه نمی‌بینیشون، یا حتی اصلا نمیشناسیشون. خوشبختانه مدتش کوتاهه، ولی توی این مدت کوتاه هم باید یه جوری مکالمه‌ای چیزی راه بیافته تا زمان بگذره. یکی از بهترین اتفاقایی که می‌تونه بیافته اینه که یه "تم" یا یه موضوع صحبت پیدا بشه که همه بتونن راجع بهش حرف بزنن و نظر بدن. مثلا امروز با یک سری از مهمونا که نشسته بودیم نمی‌دونم از کجا بحث کشید به گدا و گدایی، و از اونجایی که هر کدوم از ماها قطعا چند مورد خاطره انگیز از برخورد با انواع مختلف گداها داریم، ملت چنان مشتاقانه می‌خواستن تجاربشون رو با بقیه قسمت کنن که هیشکی به بقیه مهلت نمی‌داد و همه می‌پریدن وسط حرف هم!...

obsession

2009-03-23T22:14:00.001+04:30

یه چیزیه که من واقعا آرزومه که نداشته باشم. یا بهتره بگم، یه تیریپی هست که واقعا دوست دارم در زندگی اون طوری نشم. اونم اینه که هیچ چیز برام تبدیل به obsession نشه طوری که سایه بندازه روی چیزای دیگه زندگی و نذاره خیلی چیزها رو ببینم! یه طورایی احساس می‌کنم انسان واقعا بالغ از نظر فکری انسانیه که هییییییییییییچ obsession ی نداشته باشه. همه "چیز" براش یه "چیز" باشه کنار چیزای دیگه که به اندازه همون "چیز" واسش "چیز" هستن. همین الان دور و برم کسایی رو می‌بینم (حتی در یه موردهایی خودم) که همینطوری هستن. البته به صورت‌ها و با درجات مختلف. مثلا بعضیا یه obsession دارن که مدتهاس باهاشونه و فکر کنم حالاحالاها هم قراره داشته باشن. بعضیا هم هستن که مستقل از اینکه obsession شون چیه، کلا آدم obsessive ی هستن و مدام بین obsession های مختلف در حال پروازن. از این obsession به اون obsession.

با اینکه obsessive نبودن یکی از بزرگترین آرزوهای منه، حتی خودم هم مرز obsessive بودن نسبت به چیزی رو با علاقه داشتن بهش، یا عشق نسبت به اون و ... نمی‌دونم. ولی معتقدم که obsessed بودن نسبت به یه "چیز" با اینکه ممکنه در کوتاه مدت خوبی‌هایی داشته باشه، در بلند مدت چیز بدی به نظر میاد.

کاش یه زنگی چیزی توی مخ آدم بود که وقتی در مورد یه "چیز" از علاقه و عشق و تمرکز و... رد می‌شی و به obsession می‌رسی یهو زیییییییییییییییننننننننننننگ صدا بده و خبرت کنه!

2009-03-21T08:27:00.001+03:30

خوب! سال جدید هم شروع شد! دیروز بعد از تحویل سال نو رو به خواهرم کردم و گفتم:"ای وای... بازم کل تعطیلات می‌خواد بگذره و هیچ غلطی نکنیم و آخرش هم عذا بگیریم که هیچ غلطی نکردیم!"، که اونم با تمام وجود حرف منو تأیید کرد.

سال اصلاح الگوی مصرفتون مبارک! یعنی من مصرفم بالاس؟

انتظار!

2009-03-20T12:48:00.001+03:30

وای... دل تو دلم نیست! یعنی امسال سال چیه؟!

quantity discount

2009-03-20T07:43:00.001+03:30

دیشب نشستم و یه لیست از دوستام درست کردم. بعد تقسیمشون کردم به اونایی که باید (یا می‌تونم) بهشون زنگ بزنم، و اونایی که بهشون ایمیل می‌زنم. بعد نشستم و با صرف کلی وقت به تک تکشون ایمیل تبریک عید فرستادم. به عمد توی هر ایمیل یه جمله‌ی کوتاه (یه سوال، یه شوخی، یه تبریک خاص طرف، و...) نوشتم که معلوم باشه که ایمیل رو دارم فقط و فقط برای شخص گیرنده می‌فرستم.

با این توصیفات لطفا اگه به ایمیل تبریک فله‌ای دوستی جواب ندادم، از دستم ناراحت نشه لطفا! (به هر حال فکر نکنم کسی که تبریک فله‌ای می‌فرسته بتونه آمار جوابایی که میاد - یا نمیاد رو نگه داره.) شامل همین قضیه می‌شه: تبریک‌های فله‌ای اس.ام.اس. ی! اگه اس.ام.اس.ی برام بیاد که اسم من توش نباشه (حتی اس.ام.اس.هایی که توش نوشته عید "سعید"! باستانی و این حرفا) بهشون جواب نمی‌دم.

شاید یه خرده به نظر از یه جای فیل افتادگی به نظر بیاد، ولی تا وقتی که من با دوستانم اینطوری رفتار نمی‌کنم، به نظرم اینطور برخورد کردنم عادلانه‌س.

گزارش واقعه

2009-03-05T16:12:00.003+03:30

می‌خوام تجربه امتحان GMAT م رو اینجا تعریف کنم، که هم نیازم به "تعریف کردن" رو که یکی از نیازهای اساسی بشر (حالا بشر هم نباشه، اقلا شخص من) ارضا کنم که عقده نشه، و هم شاید اطلاع از تجربه ام به بقیه در موقعیت‌های مشابه کمک کنه. البته این نوشته شامل یه سری اطلاعات متفرقه هم می‌شه.

امتحان من استانبول بود. از هتل با تاکسی رفتم مرکز امتحان. گرونی تاکسی رو به جون خریدم که از دیر نرسیدنمون مطمئن باشم. مرکز امتحان استانبول جای کوچیک و جمع و جوریه. دو نفر اونجا هستن که یکیشون یه خانومه که گویا مدیر اونجاس، و یه آقا که در واقع وردستشه. آقاهه انگلیسیش خیلی خوب نیست، ولی خانومه انگلیسی بسیار خفنی داره، با لهجه زیبا و دلنشین بریتیش. اولین کاری که ازتون میخوان بکنین خوندن یه برگه اس که شامل مقررات و کارایی که نباید بکنین میشه. البته محتویاتش به صورت شفاهی هم بهتون توضیح داده می‌شه. (من در مورد زمانبندی و تعداد و نوع سوالات و تعداد نوبت‌های استراحت چیزی نمی‌نویسم چون اگه قرار باشه امتحان بدین حتما همه رو حفظ می‌شین)

سعی کنین حتی الامکان دست خالی برین اونجا، یا بار زیادی نداشته باشین. یه لاکر کوچیک در اختیار هر نفر میزارن که وسایل شخصیش رو توش بزاره. وسایل شخصی هم شامل تمام چیزایی که همراهتون آوردین، به علاوه ساعت و زیورآلاتتون، و محتویات جیبهاتون و نهایتا کمربند (برای آقایون) می‌شه.بعد از اینکه کاملا از مظاهر دنیوی وارسته شدین، کلید لاکر رو برمی‌دارین و به اتاق آزمون هدایت می‌شین. بلافاصله قبل از ورود، چندتا برگه متصل به هم و یه قلم و یه جفت موم برای مسدود کردن مسیر شنواییتون بهتون داده می‌شه.

اتاق امتحان (توی مرکزی که من امتحان دادم) چیزی شبیه لابراتوار زبانه، با ظرفیت کمتر از ده نفر. داخل اتاق امتحان خیلی گرم بود (در نیمه اول اسفند ماه)، پس بد نیست زیر لباساتون لباس سبک داشته باشین که در صورت لزوم لباسای اضافی رو از تنتون دربیارین.

(از اینجا به بعدش یه خورده شخصی‌تر می‌شه) اولین بخش امتحان که انشا نوشتن بود خوب پیش رفت. با اینکه عملا یه دونه هم انشا برای تمرین ننوشته بودم، توی نوشتن انشاهام مشکلی نداشتم. البته موضوعاتم هم واقعا آسون بودن و راحت می‌شد براشون بافت. بر خلاف عادت همیشگی، از نوبت استراحت اولم بین انشا نوشتن و قسمت سوالات کمی (quantitative) استفاده کردم. اومدم بیرون و یه لیوان آب خوردم و چند قدم راه رفتم. هر بار که از اتاق آزمون خارج می‌شین مسئول برگزاری شما رو sign out می‌کنه، و در برگشت هم مجددا sign in می‌شین (به روش احراز هویت از طریق تشخیص الگوی کف دست).

قسمت سوالات کمّی رو که شروع کردم، کمتر از یه دقیقه نگذشته بود که یه پیغام خطای گنده روی کامپیوترم ظاهر شد! دستم رو بلند کردم تا بیان ببینن مشکل چیه. خلاصه بعد از تماس با جایی که فکر کنم یه چیزی تو مایه های مرکز کنترلشون بود، دوباره امتحان رو از سر گرفتم. تایمم رو هم تنظیم کردن که چیزی رو از دست نداده باشم. بعد از قسمت کمّی، تصمیم گرفتم از نوبت استراحتم بین این قسمت و قسمت verbal استفاده نکنم. بلافاصله رفتم سراغ سوالات verbal. اما باز هم سر سوال اول بودم که همون پیغام خطا ظاهر شد! باز هم عین دفعه قبل مشکل رو حل کردن و زمانم رو تنظیم کردن و کارم رو ادامه دادم. سوالای وربال خیلی به نظرم سخت و گیج کننده میومدن و تقریبا هیچ سوالی رو با اطمینان کامل نمی‌زدم. همینطور انتخاب می‌کردم و می‌رفتم جلو. کمتر از ده دقیقه از زمان امتحان باقی مونده بود که دوباره همون پیغام خطا اومد!!! و اینبار معطلی تا زمانی ادامه پیدا کرد که زمان امتحان تموم شد و صفحه تموم شدن وقت اومد. یعنی چند دقیقه از وقت امتحانم رسما پرید! اونا هم بهم گفتن که تو همینطوری next رو فشار بده و برو جلو انگار که هیچ اتفاقی نیافتاده، ما بعدا به موردت رسیدگی می‌کنیم.

نمره ام بد نشد، اما خوب هم نشد. شاید نشه خیلی گردن این اتفاقات انداخت چون تنها چند دقیقه آخر امتحانم رو از دست دادم. به هر حال با همین نمره می‌سازم، چون نه حوصله دوباره امتحان دادن رو دارم نه پولش رو. فعلا هم منتظرم ببینم که خود GMAC در مورد من چه تصمیمی می‌گیره.

پهلوون

2009-02-04T09:44:00.001+03:30

وبلاگ این رفیقمون رو بخونین. قشنگ می‌نویسه. مخصوصا نوشته‌هایی که نثرشون متکلفه!

2009-01-08T18:01:00.002+03:30

الان برای یکی از رفقا یه وبلاگ درست کردم! یاد قدیما افتادم که چقدر توی کد html وبلاگ میلولیدم واسه اینکه جهت ها رو راست به چپ کنم و فونتها و رنگ ها رو عوض کنم. به اطلاع خواننده‏های بی‏شمار این وبلاگ می‏رسونم که امکانات بلاگر خوف‏تر از اونی شده که فکرش رو می‏کردم. می‏خواین بخواین، نمی‏خواین نخواین.

2008-11-12T23:40:00.001+03:30

اومدم اینجا یه چیزی بنویسم ولی طبق معمول چون هدفم فقط "نوشتن" بود, چیزی برای نوشتن نداشتم... عوضش اینو ببینید. این پیغام خطای سایت ورد پرسه.

Goshdarnit!
Something has gone wrong with our servers. It’s probably Matt’s fault.
We’ve just been notified of the problem.
Hopefully this should be fixed ASAP, so kindly reload in a minute and things should be back to normal.

همین کنارا بغلم کن

2008-09-24T00:14:00.001+03:30

می‌خواستم یه لیست از انواع مختلف "چیز"های پیاده شدن بنویسم، ولی اون به عهده‌ی حافظه‌ی خودتون؛ فقط یه مورد عجیب رو که چند روز پیش شنیدم اینجا میارم. می‌شه گفت یه جور "چیز" ترکیبی بود.

این بود:

-آقا هر جا شد خیلی ممنون!

پ.ن. به جای چیز یه لغت دیگه استفاده کرده بودم. به نظرم اشتباه اومد. هیچ کلمه‌ی دیگه ای که درست‌تر باشه به عقلم نرسید.

قصه‌ی من و مو

2008-09-03T19:22:00.001+04:30

من وسواسی هستم. شاید نه خیلی شدید. ولی بعضی رفتارام کاملا شبیه آدمهای وسواسیه.

از توی غذای من خیلی مو درمیاد. فرقی هم نمی‌کنه کجا غذا می‌خورم؛ توی خونه، مهمونی، بیرون توی رستوران، پیک نیک وسط دشت و دمن، لای ابرا، قعر جهنم، هر جا

چیزی هم که می‌خورم تاثیری توی این اتفاق نداره؛ می‌خواد غذایی باشه که مامانم درست کرده، غذای بیرون، غذای آبکی، غذای غیر آبکی، با برنج، نونی، بسته بندی شده، باز!، سرد، گرم، تازه، بیات، تنقلات، هله هوله، سوغاتی، هر چی

قبلنا می‌ذاشتم به حساب بدشانسیم. آخه چرا توی خونه فقط از غذای من مو درمیاد؟ چرا هر چی که توش مو هست گیر من میاد؟ چرا آخه؟ شما بگو! بله آقا! باشما هستم! تشریف بیارید یه لحظه... (ببخشید، جو گرفت)

خلاصه، به هر حال آدم هر چقدر هم خنگ باشه، بالاخره به این نتیجه می‌رسه که این اتفاق چندان هم تقصیر شانس و اینا نیست. در واقع جواب این مسئله بسیار بسیار ساده اس:

تو غذای من مو در میاد چون من موقع خوردن "دنبال مو می‌گردم"

(هر کی هر چی بگه خودشه)

قصه‌ی من و فوتبال

2008-06-19T19:32:00.001+04:30

خیلی از آدما فوتبال بازی می‌کنن. اونایی هم که بازی نمی‌کنن، خیلیاشون فوتبال رو تماشا می‌کنن. اما من نه هیچوقت تونستم فوتبال بازی کنم، نه به تماشاش علاقه پیدا کردم. سعی هم کردم ها! خیلی وقتها شده که نشستم پای تلویزیون و خودم رو مجبور کردم که فوتبال نیگا کنم، ولی ... آهان! یه بار! فقط یه بار یادم میاد که خودم به تنهایی (یعنی نه به هوای فوتبال تماشا کردن دوروبریام) نشستم و یه بازی رو تا آخر آخرش دیدم. نمیدونم چه سالی بود... شاید 2000 یا 2001. فینال جام قهرمانان، رئال و بایرن. اگه درست یادم مونده باشه بازی به وقت اضافه و پنالتی و این حرفا هم کشید. اون موقع چیز خاصی به نظرم نیومد، ولی بعدها اون شب تبدیل شد به تنها خاطره‌ی من از یه بازی که تا انتها پاش نشسته بودم. (عجب....! یعنی من؟ بابا ایول!)

بازیای ملی رو هم تا آخر پای تلویزیون بودم البته، ولی همون پای تلویزیون فقط! یعنی یا مشغول تخمه شکستن بودم (من تقریبا تک تک تخمه‌ها رو با دست می‌شکنم و مغزش رو قبل از خوردن وارسی می‌کنم) یا میوه خوردن، یا سربه سر گذاشتن با اونایی که شیش دونگ حواسشون به فوتبال بود و هی می‌گفتن هیس... هیس... البته الان که دیگه این هم نیست، آمار تیم ملی هم از دستم در رفته دیگه.

خیلیا هستن که برای اینکه افه‌ی تفاوت بذارن برمی‌گردن از این مزخرفات می‌گن که ... آره... که چی مثلا... بیست و خورده ای آدم گنده ... یا مثلا... پولش می‌ره تو جیب فلانی اونوقت ما ... اما من نه! من اصلا ازین فکرا نمی‌کنم. راستشو بخواین، حتی بعضی وقتا که دوروبریام رو می‌بینم که چقدر با حرارت راجع به بازیا و بازیکنا و هر چیز مربوط به فوتبال ابراز نظر می‌کنن یا برای هم کری میخونن و شرط می‌بندن، یه جوری می‌شم... چطور بگم... دلم می‌خواد! ولی چیکار کنم خوب؟ منم اینجوریم دیگه!

همین دیگه...

خوب حالا شاید بازم سعی خودمو کردم

کشفیات

2008-06-15T11:17:00.001+04:30

گشتن دنبال چیزی با استفاده از یه‌دونه یا چندتا سرنخ و پیدا کردنش خیلی کار لذت بخشیه. نخ سوزن توی اینترنت! کشف اخیر بنده:

یه تمی بود که زیاد به گوشم خورده بود. نظامیا تو فیلما با هم می‌خوندن یا نواخته می‌شد یا خیلی وقتا هم توی موسیقی متن فیلماس. الان به کمک جناب گوگل مکشوف به عمل اومد که اینه. اگه برین اینجا می‌تونین بهش گوش بدین و بگین آهاااااااان! ایییینو میگی!

اندر فواید زیاد توی خونه موندن

2008-06-07T19:51:00.001+04:30

دیدین مونیتورا توی تلویزیون بال بال میزنن؟

من الان بال بال زدن مونیتورم رو با چشم غیر مسلح حس میکنم!

حالم خوبه؟

2008-06-07T01:00:00.001+04:30

این Moment of truth عجب چیزیه! حالا اصلا گیریم راستکی هم نباشه...

من همین یه قسمت رو ازش دیدم. بعد این که تموم شد به این فکر می‌کردم که اگه همچین چیزی رو اینجا درست کنن چه کپی خنک و مسخره‌ای از آب درمیاد.

اینم بدونین بد نیست. این مسابقه با این شکل اولین بار در کلمبیا تهیه شده و عین خیلی مسابقه‌های دیگه که ایده‌ی جالبی دارن به جاهای دیگه صادر شده. پس منتظر باشین تا ما هم وارد کنیم ایشالا

مدال افتخار

2008-06-04T20:04:00.001+04:30

چند روز پیش بوش به یه نفر از کشته‌های جنگ عراق بالاترین نشان نظامی آمریکا رو اهدا کرد. دلیلش هم این بود که طرف خودش رو انداخته بود روی یه نارنجک تا جون دوستاش رو نجات بده. جالبه که از شروع جنگ عراق چهار نفر همچین کاری کردن که ایشون هم یکی ازونا بوده.

ضمنا توی جنگ جهانی دوم هم گویا بیست و هفت نفر (گزارش شده) خودشون رو روی نارنجک انداختن که چهارتاشون زنده موندن! این یکی از اوناس که گویا هنوز هم زنده‌اس. لینک سه تای دیگه رو توی همون صفحه می‌شه پیدا کرد. من نتونستم آماری راجع به نظامی‌های کشورای دیگه پیدا کنم ولی حتما از این نمونه‌ها توی خیلی جاهای دنیا پیدا می‌شه.

بعضی وقتا توی دانشکده با محمد ازین بازیا می‌کنیم. اون با انواع اسلحه‌ها به من شلیک می‌کنه و من هم ادای مردن مناسب با اون اسلحه! رو درمیارم براش. اسلحه‌ها هم از کلت کمری هست تا شات گان و بازوکا و ... یه بار هم یه نارنجک انداخت که منم خودم رو انداختم روی نارنجکه

2008-04-16T08:44:00.001+04:30

دیروز توی راه دانشکده تا خونه با یکی از رفقا بودم. یه جایی وسط حرفاش می‌خواست یه مثال بزنه که قبلش ازم پرسید: "شازده کوچولو رو خوندی دیگه؟" من هم گفتم نه.

نمی‌دونم بقیه‌شو چطوری بنویسم. به هر حال کلی سروصدا راه انداخت که ای هوار... چرا...و ازین حرفا.

دیدم داد و هوار کردنش خیلی هم بیراه نیست. واقعا چرا؟ من درگیر کدوم کار خیلی خیلی مهم بودم که این همه مدت نرسیدم بشینم این کتاب فسقلی رو یه بار بخونم؟ خیلی کارای دیگه مثل این هم بود و هست که به همین سرنوشت دچار شده.

دوس ندارم دیگه اینطوری باشم. البته بحث یه کتاب و دو کتاب نیست. خیلی کتابای تابلوی دیگه هم هست که من هنوز نخوندمشون. ولی خیلی هم غصه‌ی نخوندشون رو نمی‌خورم. این یه جورایی به نشانه اس. یه جور نماینده، از تمام کارای کوچیکی که تمام این سال‌ها دلم خواسته بکنم، ولی به بهانه‌ی وقت نداشتن نکردم.

..؟.. فروشی

2008-04-10T00:55:00.001+04:30

فلکه‌ی صادقیه

تهران

بعد از ظهر شانزده فروردین

2008-03-12T01:23:00.001+03:30

نمی‌دونم چرا شبایی که تمام روزش بیرون بودم و کلی اینور اونور دویدم، اصلا خوابم نمیاد. مثل همین امشب

a fulfilling job

2008-02-22T01:19:00.001+03:30

یه دوره ای بود که دچار افسردگی ناشی از بیکاری شده بودم

افسردگی یعنی حالم گرفته بود

بیکاری هم یعنی شغلی نداشتم که از قبلش (به کسر قاف و فتح باء) پول دربیارم

...

حالا کار دارم. از قبلش هم پول درمیارم

ولی بازم دچار افسردگی شدم.

احساس کسی رو دارم که داره خودفروشی می‌کنه! یه جورایی بدم میاد از خودم.

از آینده می‌ترسم! یعنی می‌شه یه کاری پیدا کنم که از کردنش (یعنی انجامش) احساس بدی بهم دست نده؟

اینطور که معلومه...ممکنه، ولی سخته!

چرا قضاوت نکنیم؟

2008-02-11T23:11:00.000+03:30

چون هر سه تای اونا رو خود من نوشتم. اولی رو برای این نوشتم که می‌خواستم املای درستش رو چک کنم. دومی و سومی رو هم وقتی نوشتم که با محمد (یکی از رفقا) سر یه چیزی (مربوط به خدمت بود ولی دقیق یادم نیست چی) بحثمون شد و خواستیم چک کنیم ببینیم حق با کدوممونه.

حالا اینش جالبه که خود من وقتی بعد از مدت‌ها اینا رو دیدم، یادم نیومد که خودم نوشتمشون! تازه به بابک هم(یکی از رفقا) نشونشون دادم که کلی هم حال کرد و مشعوف شد.

دغدغه

2007-11-10T15:33:00.000+03:30

این‌ها عبارتهای جستجو شده روی یکی از کامپیوترهای دانشکده هستند.

ببینید و بخندید اما قضاوت نکنید

2007-10-31T14:30:00.001+03:30

توانگران که به جنب سرای درویشند

مروتست که یکدم ز او بیندیشند

تو ای توانگر حسن از غنای درویشان

خبر نداری اگر خسته‌اند و گر ریشند

تو را چه غم که یکی از غمت به جان آید

که دوستان تو چندان که می‌کشی بیشند

مرا به علت بیگانگی ز خویش مران

که دوستان وفادار بهتر از خویشند

غلام همت رندان و پاکبازانم

که از محبت با دوست دشمن خویشند

هرآینه لب شیرین جواب تلخ دهد

چنان که صاحب نوشند ضارب نیشند

تو عاشقان مسلم ندیده‌ای سعدی

که تیغ بر سر و سر بنده‌وار در پیشند

نه چون منند و تو مسکین حریص کوته دست

که ترک هر دو جهان گفته اند و درویشند

..................

این شعر هیچ ربطی به این که یکی از دوستای من بعد از بیشتر از دوسال ناپدید شدن دوباره پدیدار شده، نداره

پی. اس. مرامی مام دست به شعرمون بد نیستا! دارم کم کم یاد می‌گیرم چطوری آب ببندم به اینجا

2007-10-26T15:52:00.001+03:30

ای کاش که جای آرمیدن بودی

یا این ره دور را رسیدن بودی

کاش از پی صدهزار سال از دل خاک

چون سبزه امید بردمیدن بودی

این شعر مال منه. اینجا نوشتم که یادم نره

2007-10-18T23:07:00.001+03:30

sometimes, when we think we are keeping a secret, that secret is actually keeping us

http://www.postsecret.blogspot.com

آرزوهای سوخت شده!

2007-10-17T20:17:00.001+03:30

هفته‌ی پیش فکر کنم سه شنبه بود یا چهارشنبه رفتم دکه‌ی سر کوچه چلچراغ بخرم، هر چند چشمم آب نمی‌خورد که اون موقع از هفته چیزی مونده باشه. پرسیدم چلچراغ مونده؟ آقاهه که اسمشم نمی‌دونم اومد و ازون زیرمیرا یه دونه چلچراغ پیدا کرد و دستم دادنی گفت: "کاش از خدا چیز دیگه می‌خواستی"

ویک اند

2007-10-05T11:37:00.001+03:30

صبح که پای مونیتور نشستم نمی‌دونم چرا یاد ... اه! ولش کن اصلا. خلاصه این که رفتم توی گوگل ریدرم (من اینجوری میگم)و یه نوشته دیدم که همچین شاخ درآوردم. با یه انحراف خیلی خیلی جزئی از چیزی که توی ذهن من بود، دقیقا همونا رو گفته بود! بعضی وقتا آدم یه نوشته‌هایی رو می‌بینه که تعجب می‌کنه چطور این همه معنی رو اینقدر راحت و قشنگ میتونن منتقل کنن. کاش منم می‌تونستم.

الان با خواهرم از بیرون برگشتیم. یه خورده خرید داشت، منم اصلا حال و حوصله تو خونه موندن رو نداشتم، پا شدم باهاش رفتم. پامونو که از در بیرون گذاشتیم صدای فین کردن همسایه‌مون (واحدی که سمت دیگه‌ی راهروئه) همچین بلند بود که خواهرم همینجوری که داشت بند کفششو می‌بست سرش رو بلند کرد و (به ترکی) گفت: "یعنی چی مثلا؟!" بعد هم که تا چند دیقه فقط به هم نیگا می‌کردیم و می‌خندیدیم...

آهان! کلی هم خواهر بچه و برادر بچه (معادل بسیجی برای دختر بچه و پسر بچه) دیدیم! آخه امروز روز قدسه.

2007-10-03T16:06:00.001+03:30

متاسفانه فعلا سواد من در این زمینه‌ها در حدی نیست که بتونم تحلیلی چیزی بکنم، (الهی... چه بد شد!) ولی خود خبر هم فکر کنم به اندازه کافی جالب باشه.

اینجا

قضیه اینه که برای آلبوم آخر گروه Radiohead که از طریق اینترنت قابل داونلود (خرید) هست، قیمتی مشخص نشده و هر کسی هر چقدر که دلش خواست می‌تونه پرداخت کنه، یا اصلا هیچی پرداخت نکنه!

ایها الناس! بشتابید...

Made to make you last longer

2007-10-03T14:09:00.001+03:30

دیدین توی آگهی‌های تلویزیون بعد از اسم بردن از یه اسم تجاری (همون برند یا Brand) یه جمله یا عبارت کوتاه گفته می‌شه؟ به این عبارت یا جمله می‌گن Motto. البته تعریف motto یه خورده گسترده‌تره. اگه دوس داشتین خودتون برین بخونین. با این کاربردی که من گفتم، می‌شه اسمش رو Advertising slogan هم گذاشت. حالا به هر حال... گیر ندین.

در همین رابطه: ±

بازم در همون رابطه: ±

وقتی از یکی زبان یاد می‌دهیم

2007-09-26T08:46:00.001+03:30

یکی از سوتی‌هایی که زیاد می‌دیدم (و می‌بینم) و حتی خودم هم قبلا مرتکب شدم اینه:

توی فارسی بعضی فعل‌ها هستند مثل "یاد گرفتن" و "یاد دادن"، یا "قرض گرفتن" و "قرض دادن" که ظاهرشون خیلی شبیه همه و فرقشون فقط در اینه که یکیشون می‌ده و یکی دیگه می‌گیره! ولی فعل‌های معادل اینها در زبان انگلیسی کاملا با هم متفاوت هستن

to learn - to teach / to borrow - to lend

حالا سوتی قضیه! ماها بعضی وقتا میایم به اشتباه اینها رو به جای هم به کار می‌بریم!

?he learns me English! / I borrowed him my car

که خیلی ضایعس واقعا!

در حالی که درستش اینه:

(خجالت نکشید یه وخ! الان درستشم واستون می‌نویسم)

راه چاره: راه چاره‌اش مطالعه اس. (یا اگه کلی تر بخوام بگم، قرار گرفتن در معرض انگلیسی صحیح و بی‌غلط و یا اقلا کم غلط. چه به صورت متن، چه صدا) توجه کنید که می‌گم مطالعه! با حرف زدن که آدم چیز یاد نمی‌گیره. دندتون نرم برین کتاب بخونین

خدای سلیقه

2007-09-24T23:52:00.001+03:30

نه! مرامی!... صدای جیش هم شد زنگ اس ام اس؟!

2007-09-22T00:09:00.001+03:30

-- روزه ای؟

-- جان؟

-- پرسیدم روزه ای؟

-- به تو چه آخه؟

-- همینجوری خوب...

-- بیخود!

این مکالمه را بردارید و در یک عدد بزرگ ضرب نمایید. حاصل برابر است با بساط بنده در طول ماه مبارک رمضان

آسکاریس

2007-09-20T23:13:00.001+03:30

چند ماه پیش توی خیابون که میرفتم یه پسره در یه مغازه وایساده بود و داد می‌زد: "انواع وسایل شوخی و خنده ...". دفعه قبل هم که آرایشگاه رفتم، بیرون اومدنی دیدم روبروش یه مغازه باز شده که روش نوشته: "انواع وسایل آزار و اذیت!!!". چند روز قبل هم که داشتم اسپانج باب نیگا میکردم با رفیقش (اسمش یادم نمیاد الان) رفتن توی یه همچین مغازه‌ای که ازین جور چیزا داشت و یه اسپری نامرئی کننده خریدن.

صبح گفتم ببینم به اینا چی می‌گن اونجا. بعد از جستجو و تفحص و به کمک گوگل قربونش برم، کاشف به عمل اومد که به این جور مغازه ها می‌گن Prank shop یا Prank store. البته من با حدسیات خودم جلو رفتم و این ترکیب ها رو توی هیچ دیکشنریی ندیدم. فقط از روی شواهد و قرائن این رو می‌گم. تا اطلاع ثانوی همینا درسته مگه اینکه خلافش بهم ثابت شه.

البته ورژن کامپیوتری و اینترنتی این جور وسایل آزار و اذیت هم بسیار فراوان موجوده. اگه طلبه بودین کافیه prank رو جستجو کنین.

یادش بخیر یه بار اوایل دوره لیسانس یکی از همینا رو برای یکی از دوستام ایمیل کردم. بیچاره وقتی بازش کرده بود توی کافی‌نت بوده. یه عکس خیلی خوف (از نوع ناجور) بود که هر چی می‌خواستی ببندیش زیادتر می‌شد! آخر سر رفیق بیچاره ما هم از ترسش کامپیوتر کافی‌نت رو ریست کرده بود. D:

یک تجربه

2007-09-20T09:38:00.001+03:30

صفحه کلید خود را بردارید. آن را به صورت واژگون در دست بگیرید، طوری که زیر کیبورد رو به شما باشد. با احتیاط و بدون اینکه به به صفحه کلید صدمه بزنید، آن را چند مرتبه محکم روی میز بکوبید!! حالا می‌توانید دنبال اشیای گمشده خود بگردید!

باقیش

2007-09-19T20:08:00.001+03:30

اسم اون آقای نویسنده علی اشرف درویشیان بود. یا بهتره بگم هست. من کاراشو دوست دارم. قنشنگ و ساده می‌نویسه. البته قشنگ به معنای قشنگ، نه به معنای قشنگ!!

پی‌نوشت: سر قسمت اول این پست کلی ماجرا خلق شد که بهم ثابت کرد دنیا خیلی کوچیکه و این حرفا. متاسفانه به علت حفظ آبروی بعضی‌ها (دوست عزیز! تو رو نمی‌گم! اونا رو می‌گم) از بازگو کردنشون معذورم

حسام جان! محض خاطر تو کامنتدونی رو هم برخلاف میلم فعال می‌کنم. ببینم چیکار میکنی ها

خرتوخر

2007-09-17T10:21:00.001+03:30

گوگل برای شما هم فیلتره؟!

برای من که از دیشب هست!

پی‌نوشت: برطرف شد! (ر.ک. عنوان نوشته)

پیامک

2007-09-15T22:14:00.001+03:30

Doost-e-aziz! agar khasti bad az panj-shish maah haal-e-man ro beporsi, lotfan SMS nafrest, ZANG BEZAN

بفرینه

2007-09-13T00:22:00.001+03:30

اول راهنمایی که بودیم یه بار بعد از ظهر موندیم مدرسه. یه آقای نویسنده اومد و توی یکی از کلاسا برامون صحبت کرد. خوب یادمه. ازمون پرسید که کسی سوالی نداره یا دوست دارین راجع به چی براتون صحبت کنم. این سوال فکر کنم چند بار تکرار شد. خوب چه توقعی دارین از یه مشت بچه دوازده ساله؟ بالاخره یکی از بچه‌ها (عباس بود) دست بلند کرد و گفت ادبیات حماسی! از ادبیات حماسی ایران و کشورهای دیگه برامون حرف زد. بعد هم یکی از داستاناشو برامون خوند: بفرینه. خودش میگفت همون برفینه اس. و گفت که به نظرش باید به جای سفید برفی اینو گفت. بد هم نمیگفت. سفید برفی یه ترجمه تحت اللفظیه...

زیاد شد دیگه. باقیش باشه بعد

زنگ انشا

2007-08-31T09:48:00.001+03:30

دیدین بعضیا رو؟ اگه جلوی طرف عکس یه دستمال دماغی مچاله شده رو هم بزاری می‌شینه واست یه قطعه ادبی درباره اش می‌نویسه.

چند سال پیش یه بار توی کلاس زبان، آخر جلسه معلممون (این معلم که می‌گم الان دیگه معلمم نیست. تبدیل شده به یه دوست. و یکی از الگوهای من توی تدریسه. آخر خلاقیت بود واقعا) یه عکس رو که لای یه مجله بود گذاشت جلوی ما و گفت که هر چی رو که با نگاه کردن به عکس به ذهنتون میاد روی کاغذ پیاده کنین. به انگلیسی البته. ما هم نشستیم و تراوشات ذهنیمون رو مالیدیم روی کاغذ...

عکسش در واقع آگهی یه شرکت هواپیمایی بود. تمام صفحه رو گرفته بود. یه دریای آبی آروم رو نشون میداد با یه افق زیبا، پایین کادر هم، یعنی توی فاصله نزدیک، چند تا قوی خوشگل در حال اوج گرفتن بودن. زیر عکس هم آرم شرکت بود...

جلسه بعد. سر کلاس. معلممون در حال حرف زدن (البته این ترجمه حرفاشه) :

بله... نوشته‌هاتون بد نبود... البته توی کلاس خانوما هم که این کار رو کردم، نوشته‌های یه سری از اونا واقعا زیبا بود ...(یکیشون رو خوند) ...هدف من از این کار... و این برای اینه که... اما گویا خیلی متوجه این موضوع نشدین. حتی دیدم که یکی از شماها برداشته نوشته که... چه می‌دونم... فتوشاپ خوبه و ازش استفاده می‌کنن و... ازین حرفا!!!

"یکی از شماها" من بودم!

تقارن

2007-08-29T21:12:00.001+03:30

گویا امسال نیمه شعبان افتاده به محرم

تقل

2007-08-22T00:32:00.001+03:30

امروز یک ایمیل تاریخی دریافت نمودم!

TA درس HRM به من و یکی دیگه از بچه ها ایمیل زده بود که گزارش بازدیدتون کپ همه! یا اونی که از رو اونیکی کپ زده میگه یا هر دوتون از این تکلیف صفر می‌گیرین! حالا مرامی! جدی! واقعا! شما آدم علافتر از این دیدین؟ نیشتسته چرت و پرتای یه مشت اسکل تر از خودش رو چک کرده ببینه کی از روی اونیکی نوشته!

مرام: حالا از حق نگذریم! بهش که زنگ زدم گفت جدی جدی کپ همن! آخه بگو دوست ... من! می‌مردی یه خورده جای نوشته ها رو عوض کنی؟ به من چه! نمره خودت پرید خوب!

رویای صادقه

2007-08-21T07:02:00.001+03:30

امروز صبح خواب دیدم (ازون خوابایی که آدم بلافاصله قبل از بیدار شدنش می‌بینه) یکی از دوستای خیلی خوبم اومده بود خونه مون. بعد دوتایی نشسته بودیم داشتیم پشت سر یکی دیگه از دوستای خیلی خوب دیگه ام غیبت می‌کردیم! به عمرم هیچ خوابی ندیده بودم که اینقدر کوتاه باشه ولی به این اندازه توش بهم خوش گذشته باشه! اگه امروز توی دانشکده ارائه نداشتم (عمرا هیچ کاری واسش نکردم. تعطیل تعطیل) و بعدش هم قرار نبود برم کلاس (درسش رو نصفه نیمه آماده کردم. اگه بچه ها سوال خوف ازم بپرسن میمونم تو گل) حتما میرفتم می‌خوابیدم که باقیشو ببینم.

باید بهشون زنگ بزنم ببینم قضیه چیه!!

تابلو + درد دل

2007-08-12T23:45:00.001+03:30

امروز تو سواری، پسری که بغل دستم نشسته بود وقتی رادیو پیام محمد اصفهانی گذاشت، یه شماره گرفت و...

(با صدای خیلی بلند) الو! سلام! محمد! ... محمد آقا نیستن! شما پدرشون هستین؟ خوبین حاج آقا؟ من [...] هستم!... آره من دو ساله ندیدمش، الان صداشو تو رادیو شنیدم دلم واسش تنگ شد!!!

ئووییی (صدای عق زدن)

......................................................................................................

برگشتنی یه مسافرکش فرصت طلب بی‌شرف (من از باقی مسافر کشا عذر خواهی نمی‌کنم. این لوس بازیا چیه اصلا؟ مگه من با همه مسافرکشام؟ من فقط با اون یارو پست فطرت عملی ... هستم) دویست تومن اضافه گرفت ازم! البته همچین بیکار هم ننشستم! کلی جر و بحث کردم که چرا همون اول ور نزدی که بدونم و سوار نشم. ولی خوب... همه اینا بعد از دادن دویست تومن اضافه بود! وقتی هم که پول زور بدی همه جر و بحثای دنیا هم ارضات نمی‌کنه! حالا بیا هی واسه خودت توجیح (توجیه؟) بتراش که آره... فدای سرت... دویست تومن که این حرفا رو نداره آخه...

یک اعتراف، یک راز، یک تصمیم

2007-08-04T22:25:00.001+03:30

اعتراف:

اگه ازم بپرسن برای چی این وبلاگ رو درست کردی، جوابم اینه: م م م... نمی‌دونم! نه چیز به درد بخوری در کاره که به نظرم بیاد اگه با دیگران در میون نذارم نصف عمرشون بر فناس! خیلی وقتا هم که موضوع جالبی به ذهنم می‌رسه اونقدر پشت گوش می‌اندازم که وقتی میام می‌شینم پای کامپیوتر یادم می‌ره قرار بود راجع به چی بنویسم. نتیجه‌اش می‌شه اینایی که می‌بینین! حتی بحث دیده شدن و خونده شدن هم نیست. اگه بود، اینجا رو به دودردو اضافه می‌کردم. چرا راه دور بریم! من اینجا رو از دوستای نزدیکمم قایم کرده‌ام! شاید بشه گفت می‌نویسم که نوشته باشم، یا دارم که داشته باشم.

راز:

یکی از رویاهای من اینه که یه روزی به سه چهار زبون وبلاگ بنویسم. شایدم بیشتر... ببینیم چی پیش میاد.

تصمیم:

می‌خوام ازین به بعد به جای اینجا توی وبلاگ انگلیسیم بنویسم. باز اینجوری بهانه ام تقویت زبانه (مخصوصا املا که بدجوری تقویت می‌خواد!) یکمی که بگذره یه وبلاگ آلمانی هم می‌نویسم. اون رو هم با همین بهانه، ولی با این سواد آلمانی به احتمال قوی آخر خزعبلات بشه! در حد بابا آب داد، بابا نان داد... ولی می‌نویسم.

پ.ن. پیدا کردن آدرس وبلاگای دیگه خیلی راحته. کافیه آدرس همین وبلاگ رو یکمی انگولک کنین!

مسافرت

2007-07-27T09:33:00.001+03:30

الان اومده بودم پست قبلی رو پاک کنم! ولی یه دور خوندمش و دلم نیومد!
آزار دارما...
حالا که اومدم یه چیزی رو می‌گم و می‌رم. دیروز توی مترو یه دختر خیلی کوچولو بغل باباش بود و داشت گریه زاری می‌کرد. به هر ایستگاه که می‌رسیدیم، باباهه از قطار پیاده می‌شد و وایمیستاد بیرون تا وقتی که صدای سوت (بوق؟) بسته شدن درا که درمیومد دوباره می‌پرید تو. بچه هم توی این فاصله کوتاه آروم می‌شد. اولش فکر می‌کردم میاد بیرون که مردم پیاده شن. بعد دیدم نه بابا به بچه ربط داره. آخر سر از حرفاش فهمیدم که...
نگو مامانه توی واگن خانوما بود. بچه هم مامانشو می‌خواست. حالا خودتون پروسه بالا رو یه دور مرور کنین تا ببینین این بابا چطوری بچه بیچاره رو سرکار گذاشته بود.

ربط عنوان نوشته: بهش احتیاج دارم

پ.ن. بالاخره این کار رو کردم!

در باب سرانه پایین مطالعه و...

2007-07-22T08:35:00.001+03:30

دیروز سوار یه مسافرکش شخصی شده بودم. دو تا خانوم کنارم و یه آقا هم جلوی ماشین بودن. آقای راننده تقریبا هم زمان با سوار شدن من یه دونه نیازمندی‌های همشهری رو برداشت و شروع کرد به خوندن! بعد از اینکه یه چند صد متری رو رفتیم دید نه! نمیشه! روزنامه رو گذاشت کنار. منم یه نفس راحت کشیدم، چون راستش اگه اعتراض می‌کردم ممکن بود بگه بپر پایین و اگه می‌پریدم پایین باید تا صبح منتظر ماشین وایمیستادم. خلاصه یه چند ثانیه ای نگذشته بود که آقای راننده از پشت سایبون (سایبون می‌گن دیگه؟) یه دونه قرآن کوچیک ورداشت! می‌تونم بگم راحت هفت هشت ده بار ماچش کرد، بعد بازش کرد و شروع کرد به خوندن قرآن در حال رانندگی!!! من توضیح می‌دم بعد خودتون چشاتونو ببندین و تصور کنین: با هر کدوم از دستاش یه طرف کتاب رو گرفته بود، آرنج‌هاشو کاملا از هم باز کرده بود و با تمام دستها و بدنش خیمه زده بود روی فرمون.

خلاصه بعد از چند دقیقه قرآن خوندنشم تموم شد و بازم هفت هشت ده بار ماچش کرد و گذاشتش کنار. حالا نوبت تیک عصبیه! همش کله شون می‌چرخوند اینور اونور، یه جورای عجیب غریبی تکیه می‌داد به صندلی، یکمی از راه رو هم یه وری تکیه داده بود به در و سرش رو با پشت انگشتاش گرفته بود (عین وقتی که آدم سر کلاسه و خوابش میاد). تازه صندلیش هم شکسته بود و داشت میومد تو شیکم من!...

نتیجه اخلاقی: رانندگان محترم! لطفا از خوردن، آشامیدن، مکالمه با تلفن همراه، مطالعه روزنامه، قرائت قرآن و... در حین رانندگی خودداری نمایید.

فیلم ترسناک

2007-07-20T00:30:00.001+03:30

کوچه ما روشنایی درست و حسابی نداره.

امشب داشتم میومدم خونه دیدم سایه یه نفر افتاده کنارم و داره پا به پای من میاد. طرف یه بدن داشت با دو تا کله!

برگشتم دیدم پشت سرم هیشکی نیست

کم کم داشت ترس برم می‌داشت

برگشتم با دقت نیگا کردم. دیدم یه بابایی بچه شو بغلش گرفته داره میاد!

تابستان خود را چگونه گذراندید

2007-07-16T23:27:00.001+03:30

چند وقتیه دارم پیش یکی از رفقا تنبک یاد می‌گیرم. امروز که بعد از کلاس تنبک با هم راه افتاده بودیم به طرف کلاس زبان! [اول با خودم بعد به اون] گفتم: چقدر توی این لحظات داره بهم خوش می‌گذره! الان از کلاس تنبک دراومدم که خیلی حال می‌ده, بلافاصله هم دارم می‌رم کلاس زبان که اونم یکی از معدود چیزاییه که خیلی باهاش حال می‌کنم. کلا الان حالم خیلی خیلی خوبه!

دوستم (استادم، همکلاسیم) چی بگه خوبه؟ برگشت گفت: تو که اینقدر رمانتیکی چرا دوست دختر نداری؟!

(راستش نشسته بودم داشتم در ادامه این مطلب، چرت و پرت تفت می‌دادم که بهتر دیدم همه رو دیلیت کنم بره پی کارش. همون کاری که در جواب دوستم کردم)

درباره تافل

2007-07-06T15:57:00.001+03:30

بعد از اینکه برای آزمون iBT (آزمون اینترنتی تافل) ثبت نام کردم، در به در دنبال کسی یا کسانی می‌گشتم که این آزمون را گذرانده باشند تا بتوانم راجع به آن از آنها بپرسم که در نهایت کسی را هم پیدا نکردم. حالا که هم امتحان را داده‌ام و هم نتایج آن آمده دوست دارم چند نکته را با بقیه قسمت کنم:

حتما کمی خوراکی با خود ببرید. یا به محض ورود از همانجا بخرید، وگرنه سر امتحان در حالی که اواسط بخش listening هستید و قند خونتان نزدیک صفر رسیده، صدای فس فس باز کردن رانی و خش خش باز کردن کیک و کلوچه و... حسابی روی اعصابتان خواهد رفت. (اگر وسواس دارید آب هم خودتان ببرید)
امتحان حدود چهار ساعت (نه کمتر) طول خواهد کشید
مداد و کاغذ لازم نیست ببرید. خودشان به شما خواهند داد
شما قادر به توقف جریان آزمون نیستید، پس هر کار واجبی دارید قبل از شروع آن انجام دهید! بعد از اتمام بخش دوم (listening) یک استراحت اجباری ده دقیقه‌ای خواهید داشت. قبل از آن به هیچ وجه صندلی خود را ترک نکنید چون ممکن است سوالات را از دست بدهید
فکر تقلب را از سرتان بیرون کنید. هر چقدر هم ادعای اینکاره بودن داشته باشید باز هم ارزشش را ندارد. خودتان خواهید دید که جنس امتحان به گونه‌ای است که همراه بردن چند لغت با معنی یا حتی دیکشنری! دردی از شما دوا نخواهد کرد. ضمنا دوربین ها هم شما را می‌پایند (هر چند من که ندیدم کسی در اتاق ادمینیستریشن حواسش به تصویر دوربین‌ها باشد)

شاید بعضی از نکته‌ها به نظر احمقانه بیاید، ولی باور کنید وقتی می‌فهمند تازه تافل داده‌ام همین‌ها را از من می‌پرسند. اگر نکته مهم دیگری به ذهنم (یا ذهن بقیه بچه‌ها) رسید حتما اضافه خواهم کرد.

بعدالتحریر: حسام جان دستت درد نکنه بابت کتاب

تعطیلات؟

2007-06-24T02:56:00.000+03:30

امشب آخرین امتحانم رو دادم. یعنی تیک هوم بود که نیشستم نوشتم. موند پروژه مدیریت عملیات که سر اون هم میخوام پدیده فری رایدینگ رو به عنوان یکی از معضلات کار گروهی تمرین کنم.
در فشانی های پست قبلی رو هم می‌خواستم دیلیت کنم که چون دارم با مشکل او.سی.دی خودم مبارزه می‌کنم تصمیم گرفتم دست نزنم. هر چند سخته.

سرگیجه

2007-06-22T14:57:00.000+03:30

ای کاش قلم توانایی داشتم! تا از دوستانم مینوشتم. از دوستانی که در تکاپوی رفتنند و برنگشتن. از بقیه دوستانم که ناراحتند از اینکه دستشان از آن طرف کوتاه است. از خودم که کم کم دارم شکل آنها میشوم و اینکه چقدر از این بابت ناراحتم. از کشورم که احساسم نسبت به آن به صورت سینوسی در حال تغییر است و از اینکه از این بابت هم اصلا خوشحال نیستم. از مردمم نیز که باید دوستشان داشته باشم. از دانشگاهی که وقتی پا در آن گذاشتی رفتن، اولین و شاید تنها گزینه‌ات می‌شود. از تاریکی و تلخی نگاه دوستانم . از ترس و تردید خودم نیز. حیف...
اینجا احساس غریبگی میکنم. انگار در یک سیاره دورافتاده بین یک عده موجود فضایی گیر افتاده ام. یک سال بودن در این محیط نیز کمکی نکرد. اصلا اوایل بهتر بود. تا اطلاع ثانوی... اینجا را دوست ندارم.

ترک عادت موجب مرض است

2007-06-21T17:09:00.000+03:30

امروز امتحان آخر رو دادم که Communications بود. البته تقریباً، چون HRMتیک هومه که قرار شده تقسیم کار بشه.
خیلی وقت بود که اینجوری امتحان نداده بودم. یاد دوران لیسانس زنده شد. هم کاغذ درآوردم. هم کلی به علی رسوندم. آخر سر هم راجع به یکی از سوالا با بابی مشورت کردم!
خدایا منو ببخش...

موقعیت شناسی

2007-06-20T17:43:00.000+03:30

(صبح زود. داخل مترو. مسیر کرج به تهران)
این پسره چه چشمای خوش رنگی داره!
خوشتیپ هم هست! یعنی بدک نیست...
فکر کنم ورزشکاره! به هیکلش که میاد ورزشکاری چیزی باشه...
سر و لباسشم به آدم حسابیا می‌خوره! به نظر آدم باسلیقه‌ای میاد ها...
فکر کنم دانشجوئه. آره! الانم که وقت امتحاناته. آخه کی سر امتحان کیف به این گندگی رو همراش می‌بره؟! حتما خیلی پسر درسخون و فعالیه...
چه حوصله‌ای داشته! اول صبحی کی حال داره پاشه اینهمه به موهاش برسه! گفتم که! معلومه خیلی ترتمیز و با سلیقه‌اس...
چه بوی خوبی پیچیده! شک ندارم بوی ادکلن اینه! وای... چقدر از آدمایی که همیشه بوی خوب می‌دن خوشم میاد...
خودم رو که ولش ولی چقدر دوس داشتم منم یه رفیق داشتم که این تیریپی بود! فکر کنم دخترام واسه همچین پسری کلی سر و دست بشکنن! تعجبی نداره خب! اگه من دختر بودم حتما پیشنهاد یکی مثل این رو قبول می‌کردم...
.
.
.
اَه! اَه! اَه! بکش دستتو! بی فرهنگ! کثیف! حا...لمو به هم زدی! خاک بر سر...

نتیجه اخلاقی: اگه موقعیت شناسیتون ضعیفه، به هیچ وجه! به هیچ وجه! دست تو دماغتون نکنین! (عذر می‌خوام...)

2007-06-16T16:06:00.000+03:30

مدتي بود يه وبلاگ توي وردپرس درست كرده بودم. دليلش هم تنبلي بود! براي استفاده از امكانات جديد بلاگر بايد قالب وبلاگ رو آپديت مي‌كردم كه در اون صورت بايد دوباره مي‌نشستم و از اول قالب رو انگولك مي‌كردم تا نوشته ها راست به چپ بشن و اين چيزا كه حالشو نداشتم. براي همين گفتم برم اونور كه همه چي حاضر و آماده اس. زياد به دلم ننشست. البته مزاياي زيادي داشت ولي خوب ديگه. خلاصه اينكه گفتم دندم نرم! برمي‌گردم با همين بلاگر اونقدر ور ميرم تا بشه اوني كه دلم مي‌خواد.
راستش همين الان جوگير شده بودم و كم مونده بود همه پستاي قبلي رو پاك كنم. يه جور پز از صفر شروع كردن و اين حرفا. راستش از نوشته هاي قبلي خوشم نمياد. ولي خوب!فكر كنم راجع به همين پست و پست هاي بعدي هم چندان نظر بهتري نخواهم داشت! مي‌بينيد! اين نوشته هم داره مي‌شه لنگه نوشته هاي قبلي!! دقيقا به همين خاطر از پاك كردن اونا منصرف شدم :)

2007-06-16T08:21:00.000+03:30

من برگشتم!

2007-04-25T00:19:00.000+03:30

دیروز یه بابایی در حالی که سعی داشت با یه حرکت ژانگولری در حال بسته شدن در مترو خودشو پرت کنه داخل... لنگه راست دمپاییشو بیرون در جا گذاشت! تازه جورابم پاش نبود! تصور کن چی میشه! طرف داشت اینور در دست و پا میزد و التماس میکرد که در قطارو وا کنن بلکه بتونه دمپاییشو ورداره. مثل اینکه یکی از مامورای ایستگاه اونور در بود. به نظرم نتونست به طرف حالی کنه که چطوری از داخل در قطارو باز کنه. به حرهال (به هرهال؟ به حرحال؟!) قطار راه افتاد و این بابام نتونست به دمپاییش برسه. مرامی آخرت خنده شده بود. هر کی یه چیزی میگفت. راستش آدم دلش میسوخت ولی خب منم نمیتونستم جلوی خنده‌مو بگیرم. زیاد ربطی نداره ولی درموندگی طرف یکمی منو یاد وقتی انداخت که گوشیمو ازم زده بودن...

2007-04-19T15:39:00.000+03:30

وبلاگ عزیز
چقدر ترسناکه که آدم یه دنیای کوچیک درست کنه و خودشو توش حبس کنه. دلم برای خودم میسوزه. مهم ترین دغدغه ام اینه که فلان کوئیز که بد دادم یا فلان تکلیف که تحویلش ندادم چقدر قراره از نمره ام کم کنه. راستی اگه دغدغه این چیزا رو دارم پس چرا وضعم اینه خب؟ نه بابا... فکر کنم درد من اساسی تر ازین مزخرفاته. باز صد رحمت به تبریز. اقلا اونجا تو عالم خودم بودم. ازین کلاس به اون کلاس (کلاسای دانشکده منظورم نیست). اونجام بساط همین دنیای کوچیک به پا بود. ولی اقلا توش بهم خوش میگذشت. واقعا خوش میگذشت؟ چی بگم! آدم غصه اش میگیره.
الهی بمیرم واسه خودم!!!

2007-04-13T21:06:00.000+03:30

همین الان تصمیم گرفتم مالی رو حذف تکدرس کنم. وای که چه حالی وده! از ترم بعد هر ترم یه درس همینجوری الکی ورمیدارم که حذفش کنم. راستی ورداشتن و حذف یه درس واسه دانشکده چقدر آب میخوره؟ اصلا خرجی داره؟ جدی کنجکاوم که بدونم. تبریز که بودیم اواخر دوره لیسانس (ترم شیش هفت بود فکر کنم) یه اطلاعیه چسبونده بودن مبنی بر اینکه (!) ازین به بعد حذف اظطراری (اذتراری؟ ازطراری؟!) ممنوعه . یه کیلومترم واسش دلیل نوشته بودن که یکیش هزینه برای دانشگاه و هدر رفتن منابع و اینا بود. واسه خاطر اینه که کنجکاوم. اصلا شاید رفتم ازشون پرسیدم!D:

2007-04-10T01:19:00.000+03:30

پیدا شد! یعنی یکی پیداش کرده بود که تماس گرفت. شانس آوردما...!

2007-04-08T21:12:00.000+03:30

تصمیم گرفته بودم امسال تند تند بنویسم ولی عین تصمیمای دیگه یه ذره که راجبش فکر کردم به این نتیجه رسیدم که خب!؟ بعدش چی؟ راستش این روزا همه کارم همینجوری شده. باز قبلا بهتر بود. میرفتم تو نخ یه چیزی، حسابی روش وقت میذاشتم(تلف میکردم) بعدش میگفتم خب!؟... البته مرامی همچین بهتر هم نبود. چه میدونم اصلا...

امروز صبح رفته بودم سایت دانشکده از مشقام پرینت بگیرم. ریخته بودمشون تو ام پی تری پلیر خواهرم. بعد از ظهر ساعت چهار با یکی از دوستام تو محوطه دانشگاه بودم که یه دفعه یادم افتاد که! کیفمو گشتم دیدم بعله! جا گذاشته بودمش. بدو بدو با رفیقم برگشتم دانشکده دیدم نیست. دو تا کاغذ نوشتم چسبوندم در دو تا سایتا به هوای اینکه شاید یه آدم کاردرست مثل خودم پیداش کرده و ورش داشته که صاحبشو پیدا کنه. کاش اقلا مال خودم بود. اون از موبایلم که ازم زدن (اقلا اون یه ذره توجیه داشت ولی این چی؟) اینم از این. راستش این چند وقته یه ذره دچار خود دارای مشکلات روانی حاد بینی شده بودم(البته تایید آبجیمم موثر نبوده. هر چند از وقتی یادم میاد ما هر کدوم معتقد بودیم که اونیکی شدیدا به روانپزشک احتیاج داره!). حالا این سوتیامم شده قوز بالا قوز که دیگه حسابی از خودم بدم بیاد.

عید امسالم عین عیدای دیگه بود. مزخرف! تقریبا هم همش تقصیر خودم بود. یه جورایی به خودم خیانت کردم و موندم خونه.

2007-03-20T23:14:00.000+03:30

وبلاگ عزیز
الان ساعت یازده و ربعه. یه چهار ساعتی تا سال تحویل مونده. هنوز شام نخوردیم. نمیدونم چرا حالم گرفته اس... نکنه تمام سال بعد حالم اینجوری گرفته باشه؟!

2007-03-19T00:13:00.000+03:30

وبلاگ عزیز
امروز صبح فهمیدم که پسر یکی از فامیلا مرگ مغزی شده. البته یه جورایی خبر داشتم ولی مطمئن نبودم. خیلی سخته واقعا. برای مادرش مخصوصا. راستش خیلی دوس دارم بریم بهشون سر بزنیم ولی یه جورایی آدم نمیدونه بره چی بگه. خیلی موقعیت بدیه.

2007-03-17T23:08:00.000+03:30

یادم رفت بگم! امروز استاد سازماندهیمون نمرات نهایی رو داد. نمره ام رو که به ناحق کم کرده بود دوباره اضافه کرده. معدل این ترمم میشه ... و هفت دهم. راستش با یه سری استانداردا میشه گفت ضایعس. ولی برای یکی مثل من توی ترم اول یه رکورده. خلاصه بالاخره همه نمره های ترم قبل معلوم شد و اینا. خسته نباشم! از این ترم خیلی میترسم. خر شدم و پونزده واحد ورداشتم. به نظرم زبونم لال زبونم لال کارم به حذف تکدرس بکشه. حالا ببینیم چی پیش میاد.
راستی عیدتم مبارک

2007-03-17T22:22:00.000+03:30

امروز رفته بودم تهران کتاب بخرم. استاد درس منابع انسانیمون مدیرعامل یه موسسه انتشاراتیه و دو تا از کتاباشونو تعیین کرده که بخونیم و واسش خلاصه بنویسیم. چون دانشکده تموم کرده بود مجبور شدم پاشم برم دفتر انتشاراتشون. اسم کتابا گام نخست نمیدونم چی چی و گام دوم نمیدونم چی چی بود. راستی خوب شد فقط همین دو تا گام ترجمه و چاپ شده ها. تصورشو بکن! اگه مثلا ده تا گام بود چی؟ نزدیک چهل تومن باید پول کتاب میدادم و مجبورم بودم کل عیدو بشینم خلاصه کتاب بنویسم!!!

2007-03-10T15:08:00.000+03:30

کوئیز OM رو که ... زدم. تصمیم گرفته بودم وردارم حسابی قصه بنویسم ولی یادم نبود که ازم بر نمیاد. بیخیال...
اوضاع نمره ها خیلی خرابه! تا الان دو تا سیزده با یه دونه پونزده. بابا من خیلی درس خوندم که! (البته یه ماه اول ترم!!!) البته یکی از سیزده ها پونزده و نیم بوده که شده سیزده. یعنی یارو ورداشته کم کرده چون امتحان پایان ترمم کم شده بودم.
ترم قبل اقلا شروعم خوب بود که بعدا به صورت نمایی(!؟) دچار افت شدم. این ترم از همون شروع ترم تعطیل تعطیلم. تا حالا یه کلمه هم درس نخوندم. هر چی هم تکلیف بوده یا کپ زدم یا هم گروهیا انجام دادن یا اصلا تحویل ندادم. حال کردی؟
حالا خوبه عیده! البته میدونم که عید رو هم هیچ کاری نمیخوام بکنم. عین سالای قبل. یادش بخیر... عصر روز سیزده! :D چه ضد حالی بود ها... یکی نبود بگه آخه اسکل! غصه چی رو میخوری؟ پیک شادی نصفه ات؟! راستی! عیدت مبارک! شاید واسه سال بعد رنگ زمینه ات رو عوض کنم. اگه حسشو داشتم. حالا ببینیم چی میشه...

2007-03-05T00:01:00.000+03:30

ترم جدید خیلی وقته شروع شده. فردا کوئیز مدیریت عملیاته. حدود یه نمره پایان ترم هم هست. هیچی هم نخوندم. حالشم ندارم بخونم. بی خیال

2007-02-13T00:46:00.000+03:30

چند وقت پیش رفته بودم خوابگاه زنجان پیش علی واسه انجام (سمبلیزاسیون) پروژه سازماندهی (ولی مرامی هر چی بیشتر میگذره بیشتر به احمقانه بودنش پی میبرم). شب ساعت دوازده و نیم اینا بود که بهش گفتم پاشو بریم سایت کامپیوتر خوابگاه و اینا. خلاصه لپ تاپشو ورداشتیم و رفتیم. حالا اینکه اونجا چه خبر بود و ملت چیکار داشتن میکردن و سرعت تخیلی (جدی میگم) اینترنت و اینا بماند. اینو میخوام بگم که...
بهش گفتم تبریز که بودم سایت کامپیوتر خوابگاه برای استفاده ارشدا بود و کارشناسیا اگرم میرفتن یواشکی میرفتن. میدونی برگشت چی جوابمو داد. گفتش نه اینجا اصلا اینجوری نیست. اینجا ان (بی‌تربیت! منظورم حرف دوازدهم انگلیسیه) برابر ارشدا به کارشناسیا حال میدن! استدالشم این بود که کارشناسیا رتبه های اند برتر کنکورن که پامیشن میان اینجا ولی ارشدا قاطیشون شهرستانی (مثل من و خودش) هم هست که حالا تقی به توقی خورده و پاشون اینجا وا شده (این مضمون حرفشه). کلا چگالی مخ توی کارشناسیا بیشتره!!! منم گفتم پس ما یه جورایی اینجا outsider حساب میشیم دیگه؟ اونم گفت بله!
میخوام اسمتو عوض کنم بذارم غریبه ای در شریف

2007-02-13T00:35:00.000+03:30

چند وقتیه بد جوری خوره وبلاگ خونی شدم. راستش خیلی وقت آدمو میگیره ولی خب به اندازه چت آدمو دچار عذاب وجدان نمیکنه. این دوره جدید وبلاگ خوریم! یه دو ماهیه که شروع شده. اوایلش میرفتم سراغ وبلاگای قدیمی. یعنی اون چند تایی که اون موقع (چهار سال پیش و اینا) مثلا تیریپ معروف بودن. یه چیزی که برام خیلی عجیب بود این بود که انتظار داشتم مثلا اقلا دویست سیصد تا! کامنت واسه هر پست نوشته شده باشه ولی هر کدوم ده دوازده تا بیشتر نداشت! مثل اینکه همون موقع تبش داغتر بوده و الان دیگه خبری نیست. امروز وبلاگ چند تا ام بی ایی (فعلی و قدیم) رو کشف کردم. بعضیاشون باحال مینویسن. شاید لینکشونو بذارم توت!!!

2007-02-11T22:53:00.000+03:30

ما دبیرستان که بودیم یه معلم تاریخ داشتیم که یه حرفی میزد که مضمونش یه چیزی بود تو این مایه ها: یه پدیده ای چیزی رو که در حال حاضر هست وردارین، یکم راجب وضعیت فعلیش بنویسین، بعد چند وقت (چند سال؟) بعد برین سراغ نوشته‌هاتون و وضعیت فعلی رو با اون نوشته ها مقایسه کنین تا قشنگ متوجه تغییرات بشین. مثالی هم که میزد ویدئو بود! و مقایسه وضعیت چند سال قبلش که همه قایمش میکردن و اون موقع ها که گذاشته بودن توی مغازه ها و میفروختن.
چند روز پیش (و ایضا امروز) توی یه سریال مثلا مهمونی بود. داشتن مشروب سرو میکردن و خیلی راحت و با طیب خاطر بطری های مشروب و گیلاس های نیمه پر رو در معرض دید عموم قرار داده بودن و اینا. یاد حرف معلممون و یاد قبل ها افتادم. اسمش رو که عمرا! نمیبردن. حالا اگه خیلی لطف میکردن میشد نوشیدنی. نشون دادنش هم که دیگه اصلا حرفشو نزن! وقتی تصویر تلویزون تار میشد، چشممون دنبال بازیگرای زن میگشت که به زور و بلا از کادر خارج شدن ولی به جاش پایین کادر سر بطری نوشیدنی رو میدیدیم و تازه دوزاریمون میافتاد که دارن چی رو حذف میکنن.
البته این جور چیزا بی حساب کتاب بودنشون هم یه جورایی به آدم ثابت شده وبلاگ جان! هیچ معلوم نیست فردا قراره چه تیریپی باشه

2007-02-11T08:23:00.000+03:30

امروز بیست و دوی بهمنه. موندم خونه(نرفتم راهپیمایی!!!). یکی از بچه ها برنامه گذاشته بود برن بیرون. به منم گفت ولی نمیدونم چرا(میدونم چرا) نرفتم. خب دیگه...

2007-02-04T07:20:00.000+03:30

دیروز تو ایستگاه متروی کرج با یه خانومه سر نوبت خریدن بلیط دعوام شد. حوصله توضیح جزئیاتشو ندارم. فقط همینو بگم که چون زیاد ازین اخلاقا ندارم و معمولا میزارم ملت همینجور کرور کرور از روم رد بشن، خیلی حال داد. بازم ازین کارا میکنم ... حتما!
راستی تمپلیتت رو سوئیچ کردم به ورژن جدید. ولی چپ و راستت و اینا قاطی شد. منم نه ایکس ام ال سر در میارم نه حالشو داشتم وقت بذارم درستت کنم. همین خوبه دیگه؟ چشه؟

2007-01-30T03:05:00.000+03:30

دیروز تو یه قدمی خلاصی از دست پروژه سازماندهی، ممد مخ بچه ها رو زد و نذاشت تحویلش بدیم بره. معلوم نیست کی قراره از دست این لامصب خلاص شیم. مرامی آخر سرهم بندی شد ها. البته از ظاهرش هیچی معلوم نیست. تازه از بعضی نمونه هایی که استادمون توی سایتش گذاشته هم باحالتر از آب درومده. ولی اون بیچاره که نمیدونه! ما میدونیم که اینو چه جوری جمعش کردیم :)
باید سر فرصت یه فکری هم برای نصب اسمشو نبر بکنم. خسته شدم از بس عموپورنگ و رنگین کمون و اینا نیگا کردم. باغ مظفرم که تموم کردن. دیگه هیچ بهانه ای واسه تلویزیون نیگا کردن نیس.

2007-01-28T07:10:00.000+03:30

وبلاگ عزیز
دیشب خواب دیدم یه هواپیما چرخید و چرخید و اومد خورد به خونمون که یه آپارتمان چهار پنج طبقه بود! یک خرتوخری بود که نگو! حالا به نظرت آدم تو این هیر و ویر که میخواد در بره چی رو با خودش ور میداره؟

2007-01-20T23:38:00.000+03:30

امروز امتحان آخرمون بود. بدک نبود. تقلب هم نکردم تازه. راستش دیگه حسش نبود وگرنه میشد کرد. الانم نمیدونم از تموم شدن امتحانا خوشحال باشم یا عزای پروژه هایی رو بگیرم که رو دستمون باد کرده. نخ سوزن پروژه سازماندهی... وای...

2007-01-16T23:07:00.000+03:30

امروز سر امتحان حسابداری کاغذ تقلبام از دستم افتاد زمین! وای... اگه یارو میدید...
.
.
.
واقعا راست گفتن که توبه گرگ مرگه

اینا که میبینی کار دو تا از بچه های کلاسه. من خودم با کاغذ بیشتر حال میکنم تا اینجوری. آخه دردسرش زیاده. ولی چون به نظرم کار قشنگی بود گذاشتم ببینی حال کنی

2007-01-04T00:09:00.001+03:30

وبلاگ عزیز
فکر میکردم خیلی وقته که ندیدمت ولی انگار همین سه روز پیش بوده! حالا... الان مسنجرو که... مسنجر رو چی؟ مسنجر رو چیکار میکنن؟ روشن میکنن؟ میرن تو مسنجر؟ حالا همون کاری که همه میکنن منم کردم. دیدم دوتا ایمیل دارم. رفتم دیدم از مهبده! خیلی حال میده ها. آدم بعد از پنج سال هم کلاسیا و هم مدرسه ایهاشو دوباره پیدا کنه. مخصوصا که بعضیاشونم حسابی تغییر کردن. البته قیافه هاشون نه چندان ولی کلا یه جورایی عوض شدن. راجب خود منم همین قضاوت رو کردن البته با تاکید بیشتر روی عوض شدن قیافه. البته قطعا زشت تر شدم چون هر چی بهشون گیر میدم که یعنی چی که قیافه ات عوض شده؛ میگن: خب ... یعنی... منظورم اینه که... عوض شده دیگه!

2006-12-13T06:50:00.001+03:30

دیروز صبح که تو ایستگاه صادقیه داشتم سوار مترو میشدم بیام دانشگاه، موقع باز شدن درا دست یکی موند لای در. خیلی بد بود. در همینطور آروم آروم داشت بسته میشد و دستش رو میکشید تو. یارو هم هی میگفت: "دستم! دستم!". تا اینکه راننده رو خبر کردن و در رو بست و دوباره باز کرد تا یارو دستش رو درآره. بیچاره دستش رو بغل کرد و رفت بغل دیوار سکو نیشست. معلوم بود خیلی درد داره. بعدم که مترو راه افتاد دیگه. طبق معمول بعد از راه افتادن مترو ملت کنفرانس تحلیل مسائل فرهنگی و اجتماعی راه انداخته بودن. یکیشون که بیشتر از همه دم از فرهنگ و ادب و اجتماع و اینا میزد همونی بود که پنج دیقه قبلش توی ایستگاه وقتی بلندگوها اعلام کردن روی سکو سیگار کشیدن ممنوعه برگشتم دیدم داره با خیال راحت سیگار میکشه.
عصر هم موقع برگشتن توی متروی تهران-کرج یه یارو همینطور که داشت دو تا پوستر تبلیغاتی رو کف مترو جابجا میکرد که روش بشینه گفت:"آخیش! خدا کنه همیشه انتخابات باشه!!!"

2006-12-06T10:42:00.000+03:30

دیشب که اومدم خونه مامان گفت از خونه همسایه بغلی صدای گریه و اینا میومد. الان یه دفعه دیدم بازم داره صدای گریه زاری میاد. اومدم لب پنجره دیدم یه آمبولانس نیگر داشته و چند نفرم دورش جمع شدن. یکم بعدم یه جنازه از توش درآوردن و بردن تو حیاط خونه. بعدشم ورش داشتن بردنش. صدای لااله الاالله شون منو یاد آقای فضلی انداخت (مدیر مدرسه مون که توی تصادف کشته شد). آخه تنها تشییع جنازه ای بود که تو عمرم توش شرکت کردم. تازه اونم نصفه نیمه.
بعضی وقتا که از در خونه میومدم بیرون یه پیرمرده رو میدیدم که جلوی در خونه بغلی وایساده. نکنه اون بود؟
تبریز که بودم محوطه دانشگاهمون دیوار به دیوار یه بیمارستان بود.میدیدی توی کلاس نیشستی که وسط درس یه دفعه صدای شیون میومد. اصلا من هر وقت که از اونجا رد میشدم برم دانشکده مکانیک صدای گریه زاری و شیون بلند بود. عجب ضد حالی بود...
یعنی کی نوبت منه؟ (الان اگه مامانم اینجا بود دعوام میکرد که این مزخرفات چیه؟:) )

2006-11-24T08:09:00.000+03:30

دیروز جلوی ایستگاه متروی شریف با یکی از بچه ها قرار گذاشته بودم. چون یکم طول میکشید تا برسه و هوا هم سرد بود، رفتم پایین تو خود ایستگاه منتظرش بمونم. جات خالی خیلی باحال بود. هر قطاری که میرسید، ملت بدو بدو (بعضیام آروم آروم) میومدن که از ایستگاه برن بیرون. طبق معمول میدیدی یکی با بلیط رد میشه و شونصد نفرم با بلیط همون یه نفر. تازه این گیت آخری (راستی به اونا چی میگن؟ گیت رو از خودم درآوردم!!!) لاش یه خورده بازتر از بقیه بود. یه آقای لاغر اومد خیلی راحت از لاش رد شد و رفت. بعد یه خانومه اومد رد شه. دید رد نمیشه! آخه یه اپسیلون چاقتر از اون آقاهه بود. راستش منم وسوسه شدم از لای همون رد شم برم پایین رو صندلیا بشینم ولی بعدش پشیمون شدم.
اینا که مال دیروز بود. چند وقت پیش توی ایستگاه کرج تا بلیت رو زدم که رد شم یکی از پشت مثل اسب هلم داد و خودش و من رو انداخت اونور گیت (راستی به اونا چی میگن؟) بابا تو که بلیط نمیخوای بدی نده خب. چرا ملتو لت و پار میکنی؟ این یکی ازونم باحالتره! یه دفعه بلیتم رو درآوردم که بزنم. دیدم یکی جلوتر از من رفته خودشو چسبونده به گیت (راستی به اینا چی میگن؟) که تا من بلیط رو زدم و گیت (؟!) باز شد طرف سریع رد شه بره!!!

2006-11-16T00:47:00.000+03:30

میدونی امروز چی شد؟ امروز صبح یه سر رفتم کرج. میخواستم کتاب بخرم. دم ظهر که داشتم برمیگشتم خونه، سر کوچه مون که رسیدم دیدم صدای فریاد(بهتره بگم زوزه) میاد و همه دارن میدون به یه طرف. منم وایسادم ببینم چه خبره. دیدم یه یارو وایساده جلوی یه طلا فروشی. گردن و ایناشم خونی مالی بود. از بقیه علافا پرسیدم چه خبره. گفتن سرقته. گفتم صدای فریاد چی بود. گفتن داشتن دزده رو میزدن. آخه مردم گرفته بودنش( راست و دروغش گردن اونایی که میگن ولی میگفتن یه پیرمرده گرفتتش). یکم بعدش ماشین صد و ده اومد و یارو رو برد. اونی هم که خونی مالی شده بود صاب مغازه بود که میگفتن شونه اش تیر خورده. خلاصه مام بالاخره یه سارق مسلح رو از نزدیک دیدیم. ولی مرامی اصلا به تیریپش نمیخوردا... یه پسر تپل مپل قد کوتاه بود.

2006-11-15T07:44:00.000+03:30

دیروز بعد از کلاس حسابداری نیشستیم با بچه های گروه تکلیف پروژه تئوری درس سازماندهی رو مشخص کنیم. البته من که از اول برنامه ام این بود که بچه ها رو راضی کنم که یکیشون کار جمع و جور کردن مطالب رو به عهده بگیره. با بچه هام که در میون گذاشتم همشون پایه بودن! چون هر کدوم میخواستن کارو بندازن گردن یکی دیگه که خودشون خلاص شن!!! خلاصه بعد از کلی بحث و جدل این افتخار نصیب علی آقا شد.
دیروز ظهر تو راه دانشگاه قادی(قادری. اسم کوچیکش یادم رفته) رو دیدم! بعد رفتیم توی دانشگاه کشا(حمید) رو دیدم! بعدم با اونا داشتم حرف میزدم که کامی(کامیار) اومد. قادی بهم میگفت لهجه دار شد[ه ا]م!